درست است كه صورت ظاهر مسأله اينست كه زن چه بكند ؟ پوشيده بيرون‏بيايد يا عريان ؟ يعنی آنكس كه مسأله به نام او عنوان می‏شود زن است ، واحيانا مسأله با لحن دلسوزانه‏ای طرح می‏شود كه آيا بهتر است زن آزاد باشديا محكوم و اسير و در حجاب ؟ اما روح مسأله و باطن مطلب چيز ديگر است‏و آن اينكه آيا مرد بايد در بهره‏كشی جنسی از زن ، جز از جهت زنا ، آزادی‏مطلق داشته باشد يا نه ؟ يعنی آنكه در اين مسأله ذی نفع مرد است نه‏زن ، و لااقل مرد از زن در اين مسأله ذی نفع‏تر است . به قول ويل دورانت‏:
" دامنهای كوتاه برای همه جهانيان بجز خياطان نعمتی است " .

 

پس روح مسأله ، محدوديت كاميابيها به محيط خانوادگی و همسران مشروع ،يا آزاد بودن كاميابيها و كشيده شدن آنها به محيط اجتماع است . اسلام‏طرفدار فرضيه اول است .

 

از نظر اسلام محدوديت كاميابيهای جنسی به محيط خانوادگی و همسران مشروع‏، از جنبه روانی به بهداشت روانی اجتماع كمك می‏كند ، و از جنبه‏خانوادگی سبب تحكيم روابط افراد خانواده و برقراری صميميت كامل بين‏;زوجين می‏گردد ، و از جنبه اجتماعی موجب حفظ و استيفاء نيروی كار وفعاليت اجتماع می‏گردد ، و از نظر وضع زن در برابر مرد ، سبب می‏گردد كه‏ارزش زن در برابر مرد بالا رود .

 

فلسفه پوشش اسلامی به نظر ما چند چيز است . بعضی از آنها جنبه روانی‏دارد و بعضی جنبه خانه و خانوادگی ، و بعضی ديگر جنبه اجتماعی ، و بعضی‏مربوط است به بالا بردن احترام زن و جلوگيری از ابتذال او .

 

حجاب در اسلام از يك مسأله كلی‏تر و اساسی‏تری ريشه می‏گيرد و آن اينست‏كه اسلام می‏خواهد انواع التذاذهای جنسی ، چه بصری و لمسی و چه نوع ديگر به‏محيط خانوادگی و در كادر ازدواج قانونی اختصاص يابد ، اجتماع منحصرابرای كار و فعاليت باشد . برخلاف سيستم غربی عصر حاضر كه كار و فعاليت‏را با لذتجوئيهای جنسی به هم می‏آميز دل ، اسلام می‏خواهد اين دو محيط راكاملا از يكديگر تفكيك كند .                          

حجاب و اصل آزادی

ايراد ديگری كه بر حجاب گرفته‏ اند اينست كه موجب سلب حق آزادی كه‏يك حق طبيعی بشری است می‏گردد و نوعی توهين به حيثيت انسانی زن به شمارمی‏رود

 

می‏گويند احترام به حيثيت و شرف انسانی يكی از مواد اعلاميه حقوق بشراست . هر انسانی شريف و آزاد است ، مرد باشد يا زن ، سفيد باشد ياسياه ، تابع هر كشور يا مذهبی باشد . مجبور ساختن زن به اينكه حجاب‏داشته باشد بی اعتنائی به حق آزادی او و اهانت به حيثيت انسانی او است‏و به عبارت ديگر ظلم فاحش است به زن . عزت و كرامت انسانی و حق‏آزادی زن ، و همچنين حكم متطابق عقل و شرع به اينكه هيچكس بدون موجب‏نبايد اسير و زندانی گردد ، و ظلم به هيچ شكل و به هيچ صورت و به هيچ‏بهانه نبايد واقع شود ، ايجاب می‏كند كه اين امر از ميان برود .

زن در خانه و بين موظف دانستن او به اينكه وقتی می‏خواهد با مرد بيگانه مواجه شود پوشيده باشد . در اسلام محبوس ساختن و اسير كردن زن وجود ندارد . حجاب در اسلام يك وظيفه‏ای است بر عهده زن‏نهاده شده كه در معاشرت و برخورد با مرد بايد كيفيت خاصی را در لباس‏پوشيدن مراعات كند . اين وظيفه نه از ناحيه مرد بر او تحميل شده است ونه چيزی است كه با حيثيت و كرامت او منافات داشته باشد و يا تجاوز به‏حقوق طبيعی او كه خداوند برايش خلق كرده است محسوب شود .

 اگر رعايت پاره‏ای مصالح اجتماعی ، زن يا مرد را مقيد سازد كه درمعاشرت روش خاصی را اتخاذ كنند و طوری راه بروند كه آرامش ديگران رابر هم نزنند و تعادل اخلاقی را از بين نبرند چنين مطلبی را " زندانی كردن‏" يا " بردگی " نمی‏توان ناميد و آن را منافی حيثيت انسانی و اصل "آزادی " فرد نمی‏توان دانست .همان منبع ص100-101


اسلام با همه توجهی كه به خطر شكسته شدن حصار عفاف‏دارد - همانطور كه روش اين آئين پاك خدائی است كه يك آئين معتدل ومتعادل است و از هر افراط و تفريطی به دور است و امتش را " امت وسط" می‏خواند - از جنبه‏ های ديگر غافل نمی‏شود . زنان را تا حدودی كه منجر به‏فساد نشود از شركت در اجتماع نهی نمی‏كند . در بعضی موارد شركت آنها راواجب می‏كند ، مانند حج كه بر زن و مرد متساوی يا واجب است و حتی شوهر حق‏ممانعت ندارد . و در بعضی موارد به ترخيص اكتفا می‏كند .

چنانكه می‏دانيم جهاد بر زنان واجب نيست ، مگر وقتی كه شهر و حوزه‏مسلمين مورد حمله واقع شود و جنبه صددرصد دفاعی به خود بگيرد . در اين‏صورت همانطور كه فقهاء فتوا می‏دهند بر زنان نيز واجب می‏شود ، ولی‏در غير اين صورت واجب نيست . در عين حال رسول خدا به برخی از زنان‏ اجازه می‏داد كه در جنگها برای كمك به سربازان و مجروحين شركت كنند .قضايای زيادی در تاريخ اسلام در اين زمينه هست .       همان منبع ص156